شهادتى بدهد ؛ لذا شيعه اعتقاد دارد همهء عالم محضر حضرت ولى عصر « ارواحنافداه » ، و نه فقط ايشان ، بلكه محضر تمامى معصومين ( ع ) است . و علاوه بر نظارت بر اعمال و افعال ، بايد بر دل بندگان و نيّات آنان هم مسلّط باشند تا بتوانند در روز قيامت شهادت دهند كه آن چه را الآن من مىگويم ، براى رضاى خدا بوده يا خير . و لذاست كه ائمّهء طاهرين ( ع ) فرموده‌اند : مراد از « امّت » در آيهء شريفه ما هستيم . در روايت ديگرى ، امام باقر ( ع ) مىفرمايند : معنا ندارد كه منظور از امّت ، تمامى مسلمين باشد . بعضى از آنان صلاحيت اداء شهادت بر كمترين چيزى را ( به تعبير روايت ، بستهء هيزم روى قاطر ) در اين دنيا ندارند ، چطور ممكن است در روز قيامت شاهد بر اعمال مردم باشند ؟ « 1 » نكتهء ديگرى كه از اين آيه استفاده مىشود ، اين است كه اميرالمؤمنين ( ع ) و ساير ائمّه ( ع ) الگوى جامعهء بشريّت‌اند . اين ديگر تأويل آيهء شريفه نيست ، ظاهر آيه اين است كه جامعه بايد از ايشان الگو و سرمشق بگيرد ؛ چون « امّت وسط » هستند ؛ هيچ گونه افراط و تفريطى ، نه در عمل ، نه در گفتار و نه در افكار آنان نيست و در اين الگو بودن اختصاصى به شيعه ندارند ، حتّى اختصاص به مسلمانان هم ندارند ؛ قافله‌سالار بشريّت‌به هستند به سمت

--> ( 1 ) . مناقب آل أبىطالب ، ج 4 ، ص 179 : « وَ لَا يَكُونُ شُهَدَاءَ عَلَى النَّاسِ إِلَّا الْأَئِمَّةُ وَ الرُّسُلُ فَأَمَّا الْأُمَّةُ فَإِنَّهُ غَيْرُ جَائِزٍ أَنْ يَسْتَشْهِدَهَا اللَّهُ تَعَالَى عَلَى النَّاسِ وَ فِيهِمْ مَنْ لَا تَجُوزُ شَهَادَتُهُ فِى الدُّنْيَا عَلَى حَزْمَةِ بَقْل . »